Ο Ρόλος των Μεγάλων Δυνάμεων στην Επανάσταση του 1821

Ο Ρόλος των Μεγάλων Δυνάμεων στην Επανάσταση του 1821
Από την εκπομπή της ΝΕΤ: Η Μηχανή του Χρόνου

Ο ρόλος των Μεγάλων Δυνάμεων στην Επανάσταση... von KRASODAD

Ο ρόλος των δημοσιογράφων και η υπόθεση Κωσταλέξι

Αλήθεια τί πραγματικά γνωρίζετε για την υπόθεση Κωσταλέξι; Μάλλον τις ανακυκλωμένες αναγραφές στα ''έγκυρα'' blogs ( ιδίως ''Δημοσιογραφικα'')
Μήπως τελικά η ανάγνωση και η διασπορά ανακυκλωμένων αστικών και δημοσιογραφικών μύθων είναι το ίδιο εγκληματική με την δημιουργία τους; Έναυσμα ήταν η καθολική ανακύκλωση για το θέμα από μεγάλα και μικρά blogs....
Παρακολουθείστε το video και την δημοσιογραφική έρευνα από την εξαιρετική Μηχανή του Χρόνου για την Υπόθεση Κωσταλέξι και ίσως στο μέλλον γίνετε περισσότερο κριτικοί σε ότι σας παρουσιάζουν σαν Γεγονότα κάποιοι κύκλοι...
Γιατί αν δέν έχει το σήμα των ειδήσεων μπροστά ή αν δέν έχει γραφτεί σε εφημερίδα .... τίποτα δέν είναι αλήθεια...

και μια άλλη άποψη από αυτή των δημοσιογράφων της εποχής για την υπόθεση που βρήκα σερφάροντας.
 Και για όλους όσους θέλουν να μάθουν τα πραγματικά γεγονότα, ρίξτε μιά ματιά εδώ
 Το Κωσταλέξι και η ιστορία του   και συγκεκριμένα στο παρακάτω link

Ελένη Καρυώτη - Η αλήθεια

ΤΑ ΔΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Στις 12 Απριλίου 1823 η έκθεση της δωδεκαμελούς επιτροπής, που είχε ορίσει η Β' Εθνοσυνέλευση για να συντάξει ένα πρόχειρο προϋπολογισμό του επαναστατημένου Έθνους δεν άφηνε κανένα περιθώριο για την κρισιμότητα της κατάστασης: Τα έξοδα του πρώτου εξαμήνου του 1823 θα ανέρχονταν σε 38 εκατομμύρια γρόσια και τα έσοδα σε μόλις 12 εκατομμύρια γρόσια. Η φορολογία, οι τελωνειακοί δασμοί, οι λείες, τα λάφυρα, τα λύτρα, ο εσωτερικός δανεισμός, οι εισφορές ντόπιων και φιλελλήνων, δεν ήταν ικανές να ισοσκελίσουν τον προϋπολογισμό. Η έκθεση της Επιτροπής κατέληγε με την προτροπή να γίνεται καλύτερη διαχείριση του δημόσιου χρήματος από τους τοπικούς άρχοντες και την ανάγκη να αναζητηθούν νέοι πόροι. Η ανάγκη εξωτερικού δανεισμού ήταν πλέον μονόδρομος.

Στις 2 Ιουνίου 1823 το Εκτελεστικό (Κυβέρνηση) εξουσιοδότησε τους Ιωάννη Ορλάνδο, Ανδρέα Ζαΐμη και Ανδρέα Λουριώτη να μεταβούν στο Λονδίνο και να συνάψουν δάνειο 4.000.000 ισπανικών ταλλήρων. Η επιτροπή καθυστέρησε να αναχωρήσει, λόγω έλλειψης χρημάτων για τα έξοδα του ταξιδιού, τα οποία κάλυψε με δάνειο ο Λόρδος Βύρων. Στις 26 Ιανουαρίου 1824, ο Ιωάννης Ορλάνδος και ο Ανδρέας Λουριώτης έφθασαν στην αγγλική πρωτεύουσα και ύστερα από έντονες διαπραγματεύσεις, στις οποίες πήραν μέρος και μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου, συνομολόγησαν ένα δάνειο 800.000 λιρών με τον οίκο Λόφναν (9 Φεβρουαρίου 1824). Το δάνειο είχε τόκο 5%, προμήθεια 3%, ασφάλιστρα 1,5% και περίοδο αποπληρωμής 36 χρόνια. Ως εγγύηση για την αποπληρωμή του δανείου τέθηκαν από ελληνικής πλευράς τα δημόσια κτήματα και όλα τα δημόσια έσοδα.

Όμως, το ποσό που έφθασε στην επαναστατική διοίκηση ήταν μόλις 298.000 λίρες, αφού το παραχωρούμενο δάνειο είχε οριστεί στο 59% του ονομαστικού (472.000 λίρες) και από αυτό παρακρατήθηκαν 80.000 ως προκαταβολή τόκων δύο ετών, 16.000 για χρεολύσια, 2.000 ως προμήθεια και άλλες δαπάνες. Σύμφωνα με τη δανειακή σύμβαση, το ποσό θα αποστέλλονταν στις Τράπεζες Λογοθέτη και Βαρφ, που έδρευσαν στην αγγλοκρατούμενη Ζάκυνθο και θα παραδίδονταν τμηματικά στην ελληνική κυβέρνηση, ύστερα από έγκριση της επιτροπής που την αποτελούσαν ο Λόρδος Βύρων, ο συνταγματάρχης Στάνχοπ και ο Λάζαρος Κουντουριώτης.

Παρότι «ληστρικό», το δάνειο χαιρετίστηκε στην Ελλάδα ως πολιτική επιτυχία της Επανάστασης και ως έμμεση αναγνώριση του Ελληνικού Κράτους. Πάντως, οι ελπίδες που στηρίχτηκαν πάνω του θα διαψευστούν οικτρά, καθώς θα χρησιμοποιηθεί για να κερδίσει η παράταξη Κουντουριώτη την εμφύλια διαμάχη. Μεγάλη ευθύνη για τους δυσμενείς όρους σύναψης του δανείου είχαν και οι δύο διαπραγματευτές, ο γιαννιώτης πολιτικός Ανδρέας Λουριώτης και ο σπετσιώτης πλοιοκτήτης Ιωάννης Ορλάνδος, οι οποίοι σπατάλησαν μεγάλα ποσά στο Λονδίνο, ζώντας πολυτελώς, σε αντίθεση με τους αγωνιστές, που πολεμούσαν με μεγάλες στερήσεις.

Στις 31 Ιουλίου 1824, το Βουλευτικό αποφασίζει τη σύναψη και νέου δανείου, λίγες εβδομάδες μετά την καταστροφή της Κάσου και των Ψαρών κι ενώ η Επανάσταση βρίσκεται σε κρίσιμο στάδιο. Το δεύτερο δάνειο ανέλαβε ο τραπεζιτικός οίκος των αδελφών Ρικάρδο με ονομαστικό κεφάλαιο 2.000.000 λιρών (26 Ιανουαρίου 1825). Τη διαπραγματευτική ομάδα αποτελούσαν και πάλι οι Λουριώτης και Ορλάνδος. Όπως και στο πρώτο δάνειο, το καθαρό ποσό περιορίστηκε στις 816.000 λίρες, αφού το παραχωρούμενο δάνειο είχε οριστεί στο 55% του ονομαστικού (1.100.000) και από αυτό παρακρατήθηκαν 284.000 λίρες για προκαταβολή τόκων δύο ετών, χρεολύσια, προμήθεια και άλλες δαπάνες.

Ενώ, όμως, το ποσό του πρώτου δανείου το διαχειρίστηκε η ελληνική κυβέρνηση, έστω και με σκανδαλώδη τρόπο, τη διαχείριση του δεύτερου δανείου ανέλαβαν οι άγγλοι τραπεζίτες και τα μέλη του Φιλελληνικού Κομιτάτου, παραγκωνίζοντας τους έλληνες εκπροσώπους. Από το δάνειο διατέθηκαν: 212.000 λίρες για την αναχρηματοδότηση του πρώτου δανείου, 77.000 για την αγορά όπλων και πυροβόλων, από τα οποία λίγα έφθασαν στην Ελλάδα, 160.000 για την παραγγελία 6 ατμοκίνητων πλοίων, από τα οποία μόνο τρία έφθασαν στην Ελλάδα («Καρτερία», «Επιχείρηση», «Ερμής») και 155.000 για τη ναυπήγηση δύο φρεγατών σε ναυπηγεία της Νέας Υόρκης, από τις οποίες μόνο η μία («Ελλάς») ήλθε στην Ελλάδα, ενώ η δεύτερη πουλήθηκε για να χρηματοδοτηθεί η πρώτη. Τελικά, στην Ελλάδα έφθασε μόνο το ποσό των 232.558 στερλινών, δηλαδή λιγότερο από εκείνο που έλαβε κατά το πρώτο δάνειο, αν και το δεύτερο είχε συναφθεί σε υπερδιπλάσιο ύψος.

Και τα δύο δάνεια προβλεπόταν ότι θα ενίσχυαν τον Αγώνα, τον οποίον όχι μόνο δεν ωφέλησαν, αλλά υπήρξαν αφετηρία εξάρτησης της χώρας από την Αγγλία. Επί Βαυαροκρατίας, ο Υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Σπανιολάκης (1838) κατηγόρησε τους δύο διαπραγματευτές ότι ιδιοποιήθηκαν χρήματα από τις αγοροπωλησίες μετοχών των δανείων και επιπλέον τον Ορλάνδο ότι παρακράτησε ποσό 5.900 λιρών από τα δύο δάνεια. Μάλιστα, το Ελεγκτικό Συνέδριο προχώρησε σε προσημείωση των περιουσιακών τους στοιχείων.
Κείμενο από το Σαν Σήμερα

Το Σχέδιο Τρούμαν

Από την επιτυχημένη εκπομπή ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ της ΝΕΤ και του Χρίστου Βασιλόπουλου.«Η Ευρώπη και ειδικά η Ελλάδα, χρειάζεται ένα νέο σχέδιο Μάρσαλ για να βγει από την κρίση».

Είναι μια από τις πολλές αναλύσεις που ακούγονται στις ημέρες μας για τα πιθανά σενάρια διάσωσης της οικονομίας μας.

• Ποιο είναι το Σχέδιο Μάρσαλ;
• Πότε εφαρμόστηκε;
• Ποιοι έδωσαν χρήματα και τι πήραν ως αντάλλαγμα;

Η εκπομπή φωτίζει όσα διαδραματίστηκαν την κρίσιμη περίοδο, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε που η κατεστραμμένη από τους Ναζί, Ελλάδα, υπέγραφε συμφωνία με τους Αμερικανούς. Ήταν το περίφημο Δόγμα Τρούμαν, το οποίο υπήρξε ο προπομπός του σχεδίου Μάρσαλ.
Ήταν η εποχή που οι δύο νέες υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση, αναδύονταν στη διεθνή σκηνή και μοίραζαν τον κόσμο σε σφαίρες επιρροής.
Η «Μηχανή του χρόνου» αναλύει το δραματικό παρασκήνιο της εποχής. Τότε που ο πρόεδρος Τρούμαν με μια πομπώδη ομιλία στο Κογκρέσο, το Μάρτιο του 1947, σηματοδότησε την αποφασιστική παρέμβαση των Αμερικανών στα εσωτερικά της Ελλάδας.
Έδωσε εκατομμύρια δολάρια, άλλα όχι λευκή επιταγή. Οι πρώτοι επίτροποι εγκαταστάθηκαν στα υπουργεία και έλεγχαν την διαχείριση της βοήθειας στους Έλληνες ...Δεν εμπιστεύονταν τον κρατικό μηχανισμό και θεωρούσαν το πολιτικό σύστημα διεφθαρμένο. Πολλά χρήματα πήγαν σε επισιτιστικά προγράμματα, και ακόμη περισσότερα σε εξοπλισμό του εθνικού στρατού στο μέτωπο του εμφυλίου πολέμου.
Η Μηχανή του Χρόνου εξιστορεί τις κατεστραμμένες υποδομές, την πείνα των Ελλήνων, την βοήθεια της οργάνωσης UNRRA (προπομπός της unicef), αλλά και τον παράνομο πλουτισμό των «ημετέρων» και των μαυραγοριτών, οι οποίοι πλούτισαν ακόμη και με τα χρήματα του σχεδίου Τρούμαν.

Tο σχέδιο Μάρσαλ

Το σχέδιο Μάρσαλ αμέσως μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο υπήρξε το πιο μεγάλο και φιλόδοξο πρόγραμμα οικονομικής βοήθειας και πολιτικής επιρροής της Ευρώπης. Την αναγκαιότητα ενός παρόμοιου, οικονομικού σχεδίου επικαλούνται σήμερα πολλοί αναλυτές για να ξεπεραστεί η ύφεση και η ενδεχόμενη κατάρρευση των αγορών. 

Η εκπομπή ερευνά τις αθέατες πλευρές του προγράμματος στην Ελλάδα και καταγράφει οφέλη και αστοχίες. Ξένοι τεχνοκράτες είχαν εγκατασταθεί στα ελληνικά υπουργεία, έδιναν εντολές και επέβλεπαν που πήγαινε η περίφημη βοήθεια, καθώς θεωρούσαν «διεφθαρμένο» και «ανίκανο» το πολιτικό σύστημα. Ήταν τότε που η αθηναϊκή κοινωνία είχε βουίξει με την καταγγελία ότι ξένος επίτροπος έφτασε στο σημείο να χαστουκίσει Έλληνα υπουργό, χωρίς καμία συνέπεια. 

Είναι η ίδια εποχή, όμως, που η πεινασμένη Ελλάδα βρίσκει τροφή, ένδυση και κατασκευάζει τις απαραίτητες υποδομές για τη δημιουργία ενός προηγμένου κράτους. Τότε δημιουργήθηκε η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ και ο ΕΟΤ, ενώ με αμερικανικά κεφάλαια επισκευάστηκαν το λιμάνι του Πειραιά και χιλιάδες χιλιόμετρα εθνικής οδοποιίας. 
Ο Μάρσαλ επισκέπτεται την Ελλάδα εν μέσω εμφυλίου πολέμου (1948) και επιβεβαιώνει την στήριξή του στην κυβέρνηση Σοφούλη. Εντύπωση προκαλεί η δημόσια εμφάνιση του σε κεντρικό κινηματογράφο, όπου παίζεται η ταινία «Τα νιάτα εξορμούν». 

Η Μηχανή του Χρόνου φωτίζει όλες τις πτυχές του περίφημου σχεδίου που στόχευε κυρίως στην ανασυγκρότηση της Δυτικής Γερμανίας ως ανάχωμα στον «κομμουνιστικό κίνδυνο». Συγχρόνως χρηματοδοτήθηκαν κι άλλες χώρες ανάμεσα τους και η Ελλάδα η οποία ως αντάλλαγμα «απομακρύνθηκε» από τη Σοβιετική επιρροή και εντάχθηκε μια για πάντα στο άρμα της Δύσης. 
Χαρακτηριστικές είναι οι φιέστες υποδοχής ή αποχαιρετισμού Αμερικανών αξιωματούχων. Στη φωτογραφία βλέπουμε τον αμερικανό πρέσβη Τζων Πιουριφόι , τον οποίο πηγαίνουν «σηκωτό» στο αεροπλάνο