Europe on the Brink - A Wall Street Journal Documentary

In this documentary, Wall Street Journal editors and reporters examine the origins of Europe’s debt crisis and why it spread with such ferocity to engulf much of the continent and threaten the entire world.

Had Europe faced up to the Greek problem earlier, the crisis would likely be more contained and manageable today. It should have reached a broad pact with Athens by trading growth-promoting reforms for long-term financial guarantees and relief.

But that would have meant telling taxpayers in Germany and other northern European countries that they might have to finance some of the bailout and recovery costs (as they will end up doing anyway). And it would have meant acknowledging that heavily exposed German and French banks might have to be recapitalized at taxpayer expense.

Ενάντια στους Τραπεζίτες

«Πρόκειται για δάνεια της μίας πτωχευμένης τράπεζας στην άλλη. Αποτελεί σκάνδαλο ότι η τρόικα παραμένει βουβή μπροστά σε αυτή την μορφή διαφθοράς την στιγμή που παραδίδονται δισεκατομμύρια ευρώ των φορολογούμενων σε αυτές τις τράπεζες». Το έγραψε μεταξύ άλλων ο κ. Γιάννης Βαρουφάκης στις 3.8.2012 εδώ στο protagon.gr και απορούσε μάλιστα που η Τράπεζα της Ελλάδος και ο πολυπράγμων διοικητής της κ. Προβόπουλος δεν έχουν επέμβει. Διότι, όπως εξηγούσε σ’ εκείνο το άρθρο, αυτά τα δάνεια δεν αποτελούν παρά ταχυδακτυλουργίες καθώς  μια Τράπεζα  Α μπορεί να δανείζει τη Β με ένα ποσό για να κάνει (τάχα) αύξηση του μετοχικού της κεφαλαίου με αυτά τα χρήματα και στη συνέχεια η Β να τα ξαναδίνει πίσω στην Α για να κάνει κι εκείνη το δικό της ανάλογο «σόου». Ενώ βέβαια είναι και οι δυο ουσιαστικά σε πτώχευση. Εγώ λοιπόν μπορώ τα παραπάνω να σας τα εξηγήσω καλύτερα και από τον κ. Βαρουφάκη και να σας δείξω μάλιστα από πού αντέγραψαν μέχρις ενός σημείου αυτό το απλό και επικερδές κόλπο.



Όλα άρχισαν όταν ο Καραγκιόζης και ο Μπάρμπα-Γιώργος έτυχε να έχουν στα χέρια τους κάποιο ποσό χρημάτων και αποφάσισαν να πάνε ν’ αγοράσουν με αυτά τα λεφτά ένα βαρελάκι ούζο και ένα ποτηράκι γυάλινο με σκοπό να στηθούν στο πανηγύρι ενός γειτονικού χωριού και εκεί να πουλάνε το ούζο στους διψασμένους πανηγυριώτες με το ποτηράκι.  Είχαν συνολικά ένα πενηντάρικο, για κακή τους τύχη το ούζο κόστιζε 49 και το ποτηράκι 0.5, άρα έμειναν και 50 λεπτά στο ταμείο της… επιχείρησης. Έτσι ξεκίνησαν για το χωριό, ο ένας φορτωμένος το βαρελάκι και το ποτηράκι, ο άλλος με τα πενήντα λεπτά στην τσέπη. Καλοκαίρι, ζέστη και κάποια στιγμή κάθονται στη σκιά ενός δέντρου. Λέει λοιπόν αυτός που είχε τα χρήματα:

Να σου δώσω ένα πενηνταράκι θα μου δώσεις ένα ουζάκι;

Να ιδώ πρώτα τα λεφτά και μετά θα σου δώσω, ήταν η απάντηση. Πράγματι παίρνει το πενηνταράκι από τον άλλο και του δίνει ένα ποτηράκι ούζο. Σε λίγο λέει κι εκείνος, που τώρα ζέσταινε τη δική του τσέπη το πενηνταράκι: Έχω ένα πενηνταράκι, να το δώσω και να πάρω ένα ουζάκι; Οπότε καταλαβαίνετε την κατάληξη. Το βαρελάκι άδειο, Καραγκιόζης και Μπάρμπα-Γιώργος να παραπατάνε από το μεθύσι και με ένα πενηνταράκι όλο κι όλο να πηγαινοέρχεται μεταξύ τους.

Όπως προειδοποίησα αυτό το κόλπο αντέγραψαν οι ρηξικέλευθοι Τραπεζίτες μας και γυρνούν τα λεφτά από τη μια Τράπεζα στην άλλη, ουσιαστικά σε πτώχευση όλες βέβαια, αλλά εδώ (και μόνον εδώ)αρχίζουν να διαφοροποιούνται από τον Καραγκιόζη και τον Μπάρμπα Γιώργο. Διότι τις Τράπεζες, παρ’ όλη την καραγκιόζικη συμπεριφορά τους, έρχονται ελληνικό κράτος και ευρωπαϊκή ένωση, να τις σώσουν. Με χρήματα των λαών της Ευρώπης. Και εκεί είναι νομίζω που πρέπει να αγριέψουμε εμείς… οι λαοί. Να καταλάβουμε δηλαδή ότι οι Τραπεζίτες μαζί με τους παρατρεχάμενους υψηλόμισθους υπαλλήλους τους έχουν πλέον γίνει  ταξικός  εχθρός. Όπως το είχα εξηγήσει και λίγες ημέρες πριν τις εκλογές, δεν ήταν κανένας ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και καμιά Ν.Δ. που διεκδικούσαν την πρώτη θέση. Ήταν από τη μια οι Τραπεζίτες και από την άλλη όλοι εμείς που δεν είχαμε κανένα φιλικό δεσμό με αυτές αλλά μόνο χρέη. Και τις εκλογές τις κέρδισαν οι Τραπεζίτες οπότε τώρα κάνουν ό,τι θέλουν.

• Σύμφωνα με το Μνημόνιο ΙΙ, θα πρέπει να καταβληθούν στις Τράπεζες 50 Δισεκατομμύρια και από αυτά ήδη περιμένουν μέχρι το Σεπτέμβριο να τσεπώσουν 19 Δισεκατομμύρια. Αυτοί που έφεραν τις Τράπεζες στη χρεοκοπία τώρα θα πάρουν βοήθεια. Αυτό που δεν προσφέρθηκε δηλαδή στον Καραγκιόζη και τον Μπάρμπα-Γιώργο όταν έπεσαν έξω.

• Είναι χαρακτηριστικό πως η Τράπεζα που δεν πέρασε τις «εξετάσεις» των Ευρωπαίων πέρυσι, παρ’ όλο που ήταν γνωστά τα θέματα από πριν, τώρα συζητείται να της δώσουν με τις συγχωνεύσεις το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο για να έλθει στα ίσα με τις άλλες τρεις.

• Γενικότερα δίδονται χρήματα από το κράτος στις ιδιωτικές Τράπεζες σαν ενίσχυση και αυτές μπορούν έτσι να αγοράζουν κρατικές Τράπεζες!

• Οι αγορές όπως αυτή της Αγροτικής από την Πειραιώς πραγματοποιούνται σε χρόνο μηδέν αλλά παραδόξως έχουν προλάβει και την ίδια ημέρα, δηλαδή την Παρασκευή, ημέρα της αναγγελίας, έγινε και η απαραίτητη δημοσίευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Όμως ο Υπουργός Οικονομικών Στουρνάρας δεν θεώρησε απαραίτητο να εμφανιστεί στα Μέσα Ενημέρωσης και να εξηγήσει στους Έλληνες πολίτες ποιο ήταν το όφελος γι αυτούς και το ελληνικό κράτος.

• Ενώ υπάρχει πτώση στα κέρδη τους, κλείνουν υποκαταστήματα για λόγους οικονομίας, παίρνουν κρατική ενίσχυση για να επιβιώσουν, επαναλαμβάνω μετά από τα λάθη που έκαναν  δανείζοντας χρήματα ανεξέλεγκτα με τη βοήθεια και δολοφονικά εντατικής διαφήμισης, τα υψηλόβαθμα στελέχη, για άλλη μια χρονιά έδωσαν αυξήσεις στους εαυτούς τους.

• Στις πιέσεις της Τρόικας να βγάλουν σε πλειστηριασμό τα σπίτια όσων δεν πληρώνουν κανονικά τα δάνειά τους και στις πιέσεις των πολιτικών για κούρεμα των στεγαστικών δανείων ποια είναι η αντίδρασή τους; Αρνούνται πεισματικά το κούρεμα και για να μην γραφούν στον ισολογισμό τους ζημιές από απούλητα σπίτια μη εξυπηρετούμενων δανείων (=κανόνια) θα τα εκχωρήσουν σε ξεχωριστές εταιρείες(=εταιρείες αξιοποίησης ακινήτων). Αυτές θα κυνηγήσουν αδυσώπητα τους ιδιοκτήτες, και στην καλύτερη περίπτωση θα τους επιτρέψουν να πληρώνουν ενοίκιο για να μένουν στο χαμένο πια σπίτι τους(!) και θα επιστρέφουν κάποια ποσά από αυτή τη δραστηριότητα στις Τράπεζες(Ποντίκι, 16.8.2012).

• Οι διάφορες λαμογιές τους έφθασαν να επισημανθούν ακόμη και από ξένους δημοσιογράφους όπως του Πρακτορείου Reuter’s όπου έγινε γνωστή η κομπίνα: δίνω σε κάποιον ένα γερό δάνειο, αγοράζει ένα ακριβό ακίνητο, νοικιάζω ως Τράπεζα ένα τμήμα του για υποκατάστημά μου αλλά με πολύ υψηλό ενοίκιο και αυτός μου αποπληρώνει πανεύκολα το δάνειο και του μένει το ακίνητο.

• Τραπεζίτες σε κρατική Τράπεζα έδωσαν δάνεια σε πολιτικά κόμματα που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσουν να αποπληρώσουν (κάποια δεν θα υπάρχουν καν σε λίγο).

• Οι τύποι είχαν φθάσει σε τέτοια ασυδοσία ώστε εκατοντάδες μεγαλοστελέχη δεν έκαναν καν φορολογική δήλωση. Ο Εισαγγελέας παρήγγειλε έρευνα σχετικά με το θέμα. Κάποιος μάλιστα διευθυντής, διορισμένος από το κράτος, πιάστηκε να έχει βγάλει  8 εκατομμύρια Ευρώ στο εξωτερικό, όταν δημιουργήθηκε ο πανικός πριν τις εκλογές.

• Ταυτόχρονα στα ψιλά γράμματα των δανείων και των καρτών είχαν κλείσει οι άνθρωποι αυτοί τις πιο αντισυνταγματικές και τις πιο απαράδεκτες διατάξεις (π.χ. να πληρώνεις πρόστιμο αν αποπληρώσεις πιο νωρίς το δάνειό σου ).

• Τα συμπεράσματα της Blackrock που έκανε κάποιους ελέγχους στις Τράπεζες παραμένουν πεισματικά αδημοσίευτα σαν να ήσαν κρατικά απόρρητα.

Είναι λοιπόν καιρός οι εξεγέρσεις του κόσμου να αποκτήσουν συγκεκριμένους στόχους. Τι βγήκε με το να είναι η Βουλή το αντικείμενο της αγανάκτησης των ανθρώπων στις πλατείες;. Οι μούτζες και οι βρισιές στο Σύνταγμα είναι μόνο ένα μέσο εκτόνωσης και υπονομεύουν την όποια σκιώδη δημοκρατική λειτουργία έχει απομείνει στον τόπο. Συγκεντρώσεις αυτό τον καιρό θα πρέπει να γίνονται έξω από τις Τράπεζες, που σήμερα είναι πραγματικά εστίες διαφθοράς με πρώτη την Τράπεζα της Ελλάδος που υποτίθεται επιβλέπει τις άλλες Τράπεζες ενώ οι πολίτες μπορούν να τις τιμωρούν και να τις κλονίζουν άμεσα αποσύροντας από τις πιο απαράδεκτες τα χρήματά τους. Πρόκειται για εχθρούς των πολιτών και πρέπει οι πολίτες να κάνουν και τους πολιτικούς να καταλάβουν (για το δικό τους συμφέρον έστω) πόσο αυτό τους έχει εξοργίσει.

protagon.gr του Άλκη Γαλδαδά

Goldman Sachs: Όλοι οι άνθρωποι της κυρίας

Η παρουσιάστρια στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του BBC κοιτούσε αποσβολωμένη τον καλεσμένο της. Ο Αλέσιο Ραστάνι, ένας καλοντυμένος χρηματιστής με σημαντικό όνομα στην «πιάτσα» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αγοράς, είχε μόλις εξαπολύσει μια βόμβα μεγατόνων: «Νομίζετε ότι ο κόσμος μας ελέγχεται από κυβερνήσεις;» αναρωτήθηκε ο Ραστάνι, για να δώσει αμέσως τη δική του απάντηση στο ρητορικό ερώτημα: «Ο κόσμος ελέγχεται από την Goldman Sachs». Η φράση του έκανε σε δευτερόλεπτα το γύρο του Διαδικτύου μέσα από το twitter και το facebook, ενώ σε ελάχιστα 24ωρα είχε γίνει ακόμη και τραγούδι στο YouTube.

Η παρατήρηση του νεαρού χρηματιστή, όμως, θα είχε ξεχαστεί, σαν ένα ακόμη ξέσπασμα ειλικρίνειας από έναν εκπρόσωπο της παγκό σμιας οικονομικής ελίτ, εάν λίγες ημέρες αργότερα τα γεγονότα στην Ευρώπη δεν έρχονταν να δώσουν νέα βαρύτητα στα λόγια του: Μέσα σε λιγότερο από είκοσι ημέρες τρεις Ευρωπαίοι τεχνοκράτες, που σχετίζονταν άμεσα ή έμμεσα με την Goldman Sachs, ανέλαβαν πόστα, τα οποία θα κρίνουν σε σημαντικό βαθμό το μέλλον της Ευρωζώνης και εκατομμυρίων πολιτών όχι μόνο την Ευρώπη, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Ο πρώτος ήταν, φυσικά, ο νέος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, ο οποίος είχε θητεύσει από το 2002 έως το 2005 στη θέση του αντιπροέδρου της Goldman Sachs. Στα μέσα του μήνα ήρθε η πρωθυπουργοποίηση στην Ιταλία του Μάριο Μόντι, ο οποίος από το 2005 διετέλεσε σύμβουλος επί διεθνών θεμάτων του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού κολοσσού. Σχεδόν ταυτόχρονα ανέλαβε πρωθυπουργικό θώκο και ο Λουκάς Παπαδήμος, ο οποίος από τη θέση του επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Ελλάδας, επί πρωθυπουργίας Σημίτη, επέβλεπε τις διαβόητες συναλλαγές της χώρας με την Goldman Sachs.



Ο πρώτος που διαπίστωσε δημο σίως τις στενές σχέσεις των τριών ανδρών με την αμερικανική πολυεθνική του χρήματος δεν ήταν κάποιος οπαδός των θεωριών συνωμοσίας, αλλά ένας έγκριτος δημοσιογράφος της εφημερίδας Monde. Ο Μαρκ Ροσέ αποκάλυψε λεπτομέρειες για ένα πανίσχυρο δίκτυο τουλάχιστον είκοσι συμβούλων και στελεχών της εται ρείας στην Ευρώπη, που είτε κινούνται στο παρασκήνιο, επηρεάζοντας τους μηχανισμούς λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε βγαίνουν στο προσκήνιο, καταλαμβάνοντας θέσεις-κλειδιά σε χώρες της Ευρώπης αλλά και στα θεσμικά όργανα της Ένωσης. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Ροσέ παρομοιάζει αυτό το δίκτυο της Goldman Sachs με μια ιδιό τυπη μασονική στοά, στην οποία, όπως λέει, ο Ντράγκι, ο Μόντι και ο Παπαδήμος αποτελούν «εμβληματικές μορφές». Στο άρθρο γίνεται ιδιαί τερη μνεία και στον πρόεδρο του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), Πέτρο Χριστοδούλου, ο οποίος πέρασε κι αυτός από την αμερικανική πολυεθνική προτού βρεθεί σε θέσεις-κλειδιά για το «μαγείρεμα» του ελληνικού δημόσιου χρέους αλλά και τη διαχείρισή του μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου με την Goldman Sachs.

Η «χρυσή» διαπλοκή με το κράτος

Ήδη από το 19ο αιώνα, όταν ο Γερμανός επιχειρηματίας Μάρκους Γκόλντ μαν συνεργάστηκε με το γαμπρό του, Σάμιουελ Σακς, για να μπουν στην αγορά συναλλαγματικών της Νέας Υόρκης, η Goldman Sachs έγινε συνώνυμο της οικονομικής «φούσκας» αλλά και της διαπλοκής με το κράτος. Το περιοδικό Rolling Stone υποστήριζε παλαιότερα ότι από το 19ο αιώνα μέχρι σήμερα δεν υπήρξε καμία μεγάλη κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα στην οποία να μην έχει εμπλακεί η Goldman Sachs.
Τα πραγματικά προβλήματα, όμως, ξεκινούν μετά τη δεκαετία του ’80, όταν ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ανοίγει τις πύλες του Λευκού Οίκου στη WallStreet. Από τη δεκαετία του ’90 διευθυντικά στελέχη της Goldman Sachs καταλαμβάνουν θέσεις-κλειδιά στην αμερικανική κυβέρνηση, σε μια εισβολή την οποία αρκετοί αναλυτές έχουν χαρακτηρίσει «οικονομικό πραξικόπημα». Ο ένας μετά τον άλλο, οι πρόεδροι των ΗΠΑ προσέφεραν στους διευθύνοντες συμβούλους της εταιρείας τα «κλειδιά» της αμερικανικής οικονομίας: Ο Χένρι Πόλσον έγινε υπουργός Οικονομικών, ο Στιβ Φρίντμαν έγινε βασικός σύμβουλος του προέδρου Μπους για την οικονομία, ο Μπομπ Ρούμπιν έγινε κι αυτός υπουργός Οικονομικών και παλαιότερα ήταν βασικός σύμβουλος του Κλίντον. Ακόμη, όμως, και ο υπεύθυνος του προεδρικού γραφείου επί Μπους προερχόταν από την Goldman Sachs.
Επί προεδρίας Ομπάμα και παρά το γεγονός ότι ο τραπεζικός γίγαντας βρισκόταν ήδη στο στόχαστρο ερευνών για το ρόλο του στη «φούσκα» της αγοράς ακινήτων, η GoldmanSachs κατάφερε να επεκτείνει περαιτέρω τα πλοκάμια της στην αμερικανική κυβέρνηση – γεγονός που της έδωσε και το παρατσούκλι «vampiresquid» («το καλαμάρι βαμπίρ»). Στοιχεία που ήρθαν πρόσφατα στο φως της δημοσιότητας αποδεικνύουν ότι η αμερικανική τράπεζα επενδύσεων αποτέλεσε το σημαντικότερο χορηγό του Δημοκρατικού Κόμματος και του ίδιου του Ομπάμα, προσφέροντας επισήμως περίπου ένα εκατομμύριο δολάρια. Και η κυβέρνηση των Δημοκρατικών, βέβαια, φάνηκε να τιμά τους χορηγούς της, αφού άφησε στο απυρόβλητο όλα τα μεγαθήρια του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος, τα οποία κατηγορούνται για τεράστια σκάνδαλα διαφθοράς και έμμεσης διασπάθισης των δημόσιων ταμείων.

Το πέρασμα στην Ευρώπη

Πολύ πριν έρθει στην επιφάνεια η διαπλοκή στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα, ο αμερικανικός γίγαντας έστηνε μεθοδικά το δίκτυό του στην Ευρώπη, ακολουθώντας, όμως, ένα σχετικά διαφορετικό μοντέλο: Αντί να στρατολογεί πρώην πολιτικούς και διπλωμάτες, όπως έκανε πολύ συχνά στις ΗΠΑ, στράφηκε απευθείας στους τεχνοκράτες οικονομολόγους των μεγάλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων της Ευρώπης. Σύμφωνα με παλαιότερο άρθρο της Monde, η GoldmanSachs στρατολογούσε στελέχη από το 1985, γεγονός που της έδωσε απευθείας πρόσβαση στα σημαντικότερα κέντρα λήψης αποφάσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης αλλά και ανεξάρτητων κρατών.
Ο Ευρωπαίος πρώην επίτροπος Πίτερ Σάδερλαντ πέρασε από την Κομισιόν στην BP και στη συνέχεια στην Goldman Sachs International, αφού πρώτα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία οικονομικής «διάσωσης» της Ιρλανδίας. Στο Λονδίνο συναντάμε το λόρδο Γρίφιθς, ο οποίος είχε διατελέσει και σύμβουλος της Μάργκαρετ Θάτσερ. Η Γερμανία έχει τον Ότμαρ Ίσινγκ, άλλοτε στέλεχος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Μπούντεσμπανγκ.

Χαρακτηριστική είναι η προτίμηση της συγκεκριμένης τράπεζας επενδύσεων σε Ευρωπαίους επιτρόπους που σχετίζονται με θέματα ανταγωνισμού και εσωτερικής αγοράς, καθώς μέσω αυτών αποκτά πρόσβαση σε ευαίσθητες πληροφορίες για τις κινήσεις της ΕΕ και θωρακίζεται από ρυθμίσεις και κανονισμούς που θα μπορούσαν να βλάψουν τις δραστηριότητές της. Δεν είναι διόλου τυχαίο ότι η GoldmanSachs προσέγγισε τον Μάριο Μόντι το 1995, όταν ο Μπερλουσκόνι τον προώθησε στη θέση του επιτρόπου εσωτερικής αγοράς και στη συνέχεια τον όρισε επίτροπο ανταγωνισμού.

Ενώ, όμως, μέχρι σήμερα οι άνθρωποι της GoldmanSachs που δρούσαν στο εσωτερικό της ΕΕ κρατούσαν χαμηλό προφίλ σε ό,τι αφορά στις σχέσεις τους με τον αμερικανικό κολοσσό, η πρωθυπουργοποίηση των Μόντι και Παπαδήμου και η «κατάληψη» της ΕΚΤ από τον Ντράγκι φαίνεται να σηματοδοτούν μια ιστορική αλλαγή στρατηγικής: Οι άνθρωποι που κατά το παρελθόν εργάζονταν για λογαριασμό ή συνεργάζονταν με τον αμερικανικό κολοσσό σήμερα αντικαθιστούν δημοκρατικά εκλεγμένους –έστω και πολιτικά απονομι μοποιημένους– πολιτικούς. Από τις σελίδες του βρετανικού Independent

o Στέφεν Φόλεϊ σχολίαζε ότι η αντικατάσταση του Μπερλουσκόνι από τον Μόντι αχρηστεύει τους κανόνες λειτουργίας της δημοκρατίας, εάν δεν αναιρεί την ίδια την έννοια της δημοκρατίας. Αναζητώντας τα βαθύτερα αίτια της εμπλοκής της GoldmanSachs σε αυτή τη διαδικασία, ο Φόλεϊ υποστηρίζει ότι σε περίπτωση που οι χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας προχωρούσαν σε στάση πληρωμών, η συγκεκριμένη επενδυτική τράπεζα, που διατηρεί ασφάλειες ύψους 2 τρις δολαρίων, δεν θα έβγαινε αλώβητη. Η πολιτική της λιτότητας αλλά και της «διάσωσης» των χωρών αυτών, καταλήγει η βρετανική εφημερίδα, εξυπηρετεί άμεσα τα συμφέροντα της αμερικανικής τράπεζας επενδύσεων. 

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα: 24/11/2011